National Security Agency

National Security Agency http://www.nsa.pun.pl National Security Agency pl http://backend.userland.com/rss FBI http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=48#p48 48@http://www.nsa.pun.pl
FBI działa wspólnie z United States Marshals Service, Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives i innymi agencjami federalnymi zasadniczo skupionymi w czterech departamentach rządu Stanów Zjednoczonych: Departament Sprawiedliwości, Departament Skarbu, Departament Obrony i nowo powołany za kadencji prezydenta George W. Busha Departament Bezpieczeństwa Krajowego.

FBI także pełni rolę głównej agencji kontrwywiadowczej Stanów Zjednoczonych, monitorując i udaremniając szkodliwą działalność służb wywiadowczych innych państw na terenie Stanów Zjednoczonych oraz przypadki potencjalnego czy rzeczywistego pogwałcenia amerykańskich praw regulujących działalność wywiadowczą przez agentów amerykańskich i obcych.

Jednym z podstawowych zadań FBI jest gromadzenie danych wywiadowczych, co FBI czyni nie tylko na terenie USA, współpracując w tym zagadnieniu z policjami i służbami wywiadowczymi oraz porządkowymi innych państw. W tym celu FBI prowadzi przechwytywanie i przesłuchania podejrzanych osób w innych krajach (ang. extraordinary renditions) kooperujących oficjalnie lub nieoficjalnie w tym zakresie ze Stanami Zjednoczonymi, np. w Etiopii.

Władze federalne traktują FBI jako najważniejszą instytucję zajmującą się wykrywaniem i likwidacją szpiegostwa (oficjalnie: tylko na terenie USA). FBI dysponuje rocznym budżetem w wysokości 9,8 miliardów dolarów (2006).]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ CIA http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=47#p47 47@http://www.nsa.pun.pl
Powstanie Agencji

Agencję utworzył 26 lipca 1947 prezydent Harry Truman. Jej poprzedniczką była utworzona 22 stycznia 1946 i działająca 20 miesięcy, Grupa Centrali Wywiadu (Central Intelligence Group – CIG), której powstanie było wynikiem poszukiwań organizacji bardziej efektywnej niż utworzona przez prezydenta Franklina Delano Roosevelta w czerwcu 1942 agencja wywiadowcza pn "Biuro Służb Strategicznych" OSS (Office of Strategic Services), z której wywodziła się większość pierwotnej kadry CIG, następnie CIA. Zadania i przywileje agencji sprecyzowała ustawa o Centralnej Agencji Wywiadowczej z 1949.

Kwatera główna CIA znajduje się w Langley w stanie Wirginia pod Waszyngtonem.
William Donovan, szef OSS

Roczny budżet organizacji wynosi, według oficjalnych danych, prawie 27 miliardów dolarów (1997). Organizacja publikuje w internecie tzw. CIA World Factbook i charakterystyki poszczególnych krajów świata, w tym także Polski.

Propozycja utworzenia agencji wywiadowczej o zasięgu globalnym wyszła od gen. mjr. Williama J. Donovana, dyrektora Biura Służb Strategicznych (Office of Strategic Services – OSS), który zasugerował to ówczesnemu prezydentowi F.D. Rooseveltowi. Już dwa tygodnie później, na początku listopada 1944, prezydent Franklin Delano Roosevelt wydał polecenie przygotowania projektu stałej agencji wywiadowczej działającej w czasach powojennych. Niewątpliwie wpływ na decyzję prezydenta Roosevelta miały sprawozdania komisji śledczych kongresu, które za klęskę w Pearl Harbor częściowo obwiniały brak koordynacji działania przedwojennych agencji wywiadowczych.

Projekt zakładał stworzenie agencji, która będzie zdobywała materiał zarówno jawnymi jak i tajnymi środkami wywiadowczymi, a jednocześnie będzie służyć doradztwem, określi cele wywiadowcze państwa i skoreluje materiał gromadzony przez wszystkie agencje rządowe. Do zadań nowej agencji wywiadowczej miało należeć: szpiegostwo, badania i analizy, kontrwywiad, dywersja polityczna za granicą, oraz inne zadania i obowiązki związane z wywiadem, jakie mógłby nałożyć na nią prezydent. Śmierć prezydenta Franklina D. Roosevelta 12 kwietnia 1945 odroczyła utworzenie jednolitej agencji wywiadowczej.

Po śmierci Roosevelta prezydentem Stanów Zjednoczonych został Harry Truman, który 1 października 1945 podpisał rozporządzenie o likwidacji Biura Służb Strategicznych (OSS), lecz zlikwidowano je dopiero 12 stycznia 1946.

Po zlikwidowaniu OSS na początku 1946 jego zadania przydzielono innym jednostkom administracji rządowej: wydział zadań i analiz został przydzielony do Departamentu Stanu, wydziały kontrwywiadu i wywiadu zostały przydzielone do Departamentu Wojny, który następnie nadał im nazwę Jednostek Służb Strategicznych (Strategic Services Unit).

W lutym 1946 prezydent Truman wysłał do Kongresu projekt proponowanej ustawy o bezpieczeństwie narodowym, wzywając do reorganizacji sił zbrojnych. Wśród jego założeń znajdowało się powołanie Centralnej Agencji Wywiadowczej. W ustawie o bezpieczeństwie narodowym i rezolucji o polu działania nowej agencji wywiadowczej postanowiono, że działalność i wpływy CIA, poza zestawianiem informacji zgromadzonych przez inne agencje rządowe, ograniczają się wyłącznie do spraw dziejących się poza granicami USA.

Jako pierwszy stanowisko dyrektora centrali wywiadu (Director of Central Intelligence – DCI) objął kontradmirał Sidney W. Souers, który następnie pod koniec 1946 objął stanowisko asystenta do spraw wywiadu i bezpieczeństwa narodowego przy prezydencie Trumanie. Dyrektor centrali wywiadu (DCI), był odpowiedzialny za całość przedsięwzięć wywiadowczych. W 1949 uchwalono ustawę o bezpieczeństwie narodowym, która pozwalała CIA na utajnienie stopni służbowych i stanowisk zajmowanych przez jej pracowników, wysokości ich zarobków i budżetu agencji. Dawała także prawo do wydawania pieniędzy bez księgowania.

Początki działania

Prezydent Harry S. Truman jako pierwszy wydał zgodę na prowadzenie przez nowo utworzoną agencję wywiadowczą tajnych operacji specjalnych. Pozwalała jej na to dyrektywa podpisana przez niego w 1947.
Plakietka z pierwszej siedziby CIA w Waszyngtonie

Na jego polecenie (choć później się do tego nie przyznawał), CIA przeprowadziła tajne operacje. M.in. wspierano partie prawicowe podczas wyborów parlamentarnych we Włoszech, tajne dostawy uzbrojenia dla sił antykomunistycznych walczących w wojnie domowej w Grecji.

Odpowiedzialność za realizację tego typu tajnych operacji spoczywała na utworzonym Biurze Operacji Specjalnych (Office of Special Operations – OSO). Biuro to miało prawo do gromadzenia materiału wywiadowczego na terenie Ameryki Łacińskiej, która była do tej pory wyłącznie terenem działania Federalnego Biura Śledczego (Federal Bureau of Investigation – FBI). Do OSO przydzielono również resztki jednostek tajnego wywiadu (SI) i kontrwywiadu ze zlikwidowanego wcześniej Biura Służb Strategicznych (OSS), które przejął Departament Wojny.

Office of Special Operations został następnie przydzielony nowo powołanej komórki Departamentu Stanu – "Biura Koordynacji Politycznej" (Office of Policy Coordination – OPC). Największą tajną operacją Biura Koordynacji Politycznej "OPC", była amerykańsko-brytyjska operacja przerzutu do Albanii partyzantów mających dokonać puczu przeciwko komunistycznym rządom Envera Hodży. Operacja zakończyła się niepowodzeniem wskutek zdrady Harolda (Kima) Philby'ego, radzieckiego szpiega zakonspirowanego na wysokim stanowisku w MI6.

W narastającej atmosferze zimnej wojny znaczenie agencji wywiadowczych znacznie wzrosło. Po zakończeniu II wojny światowej i znacznym wzroście wpływów Związku Radzieckiego na państwa bloku wschodniego, wzrosła działalność ich wywiadów, zwłaszcza wywiadu ZSRR – KGB i wywiadu wojskowego GRU.

Amerykanie niewiele wiedzieli o działalności radzieckiego wywiadu na swoim kontynencie. Dopiero gdy w 1945 pracownik ambasady radzieckiej w Ottawie, szyfrant Igor Guzenko, postanowił zerwać z komunizmem, a uciekając przy okazji zabrał 109 kartek najtajniejszych dokumentów z ambasady, zdali sobie sprawę z rozmiarów tej działalności. Dokumenty te pozwoliły kontrwywiadowi kanadyjskiemu zidentyfikować szefa siatki NKWD w Kanadzie, Sama Carra, oraz naukowca pracującego nad projektem budowy bomby atomowej (projekt Manhattan), doktora Allana D. Maya, który współpracował z radzieckim wywiadem. W dokumentach wykradzionych przez Guzenkę istniało także nazwisko Klausa Fuchsa, lecz nie zwrócono na nie uwagi.

Na początku lat pięćdziesiątych CIA nie była w stanie podejmować działań na terenie ZSRR. Niedawno utworzona agencja nie dysponowała źródłami wywiadowczymi za żelazną kurtyną. Niedostępne były informacje na temat radzieckich postępów w dziedzinie technologii zbrojeniowej, nieosiągalne były nawet najbardziej podstawowe informacje na temat dróg, mostów, instalacji wojskowych itd. Nie mając czasu na zbudowanie siatki wywiadowczej na terenie ZSRR (taka procedura może potrwać nawet kilka lat) CIA rozpoczęła operację Redskin, wysyłając turystów, dziennikarzy, osoby duchowne, sportowców, do ZSRR z zadaniem zbierania podstawowych informacji wywiadowczych.

Pierwszym cennym źródłem informacji, które umożliwiły wgląd w potencjał militarny ZSRR był oficer armii radzieckiej, płk. Piotr Popow, który zaoferował swe usługi CIA podczas swojej służby w Austrii w listopadzie 1953. Popow współpracował z CIA pod pseudonimem Attic aż do 1958.

CIA próbowała też penetrować kraje bloku wschodniego, w tym także Polskę – nie było to jednak łatwe. CIA nawiązała kontakt z podziemną organizacją Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. Przez następne cztery lata przekazano organizacji WiN znaczne sumy pieniędzy i złota oraz 17 radiostacji, spore ilości broni i amunicji, nie wiedząc o tym, że tzw. V Komenda WiN-u była kontrolowana przez bezpiekę (Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, patrz – Operacja Cezary). Kolejną porażkę CIA poniosła w tzw. Sprawie Bergu, gdzie poza innymi zajęciami szkolono agentów, kurierów itd. przed wysłaniem ich do Polski i innych krajów komunistycznych z zadaniami wywiadowczymi i dywersyjnymi. Jeden z ośrodków położony w mieście Berg (Niemcy Zachodnie) został spenetrowany przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, a sprawa została ujawniona przez MBP na początku 1953, tak więc kilka pierwszych prób infiltracji krajów bloku wschodniego przez CIA zakończyło się fiaskiem i upokorzeniem agencji przez komunistyczne służby bezpieczeństwa.]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ Specnaz - Rosja http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=46#p46 46@http://www.nsa.pun.pl
Na świecie jako „Specnaz” określa się przede wszystkim wojskowe siły specjalne podległe wcześniej radzieckiemu, a obecnie rosyjskiemu zarządowi wywiadu wojskowego GRU. Po raz pierwszy użyte zostały podczas wojny domowej w Hiszpanii. Działały także podczas II wojny światowej, jednak ich największy rozwój rozpoczął się w latach 50. Według Wiktora Suworowa z czasem miały składać się z 20 brygad (po ok. 700-1000 ludzi) i 41 samodzielnych kompanii, łącznie ok. 30 tys żołnierzy. Każda flota, armia i front dysponowały własnymi oddziałami komandosów. W czasie zimnej wojny doradcy ze Specnazu wspierali promoskiewskie ruchy niepodległościowe, niekiedy biorąc czynny udział w walkach. Najkrwawsze walki Specnaz prowadził podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie, gdzie jego żołnierze zasłynęli zarówno odwagą, sprawnością w walce, jak i okrucieństwem.

Po upadku ZSRR Specnaz mocno podupadł, o czym świadczyły porażki w czasie I wojny czeczeńskiej. Miano elity przejęły jednostki podporządkowane FSB, mianowicie „Alfa”, „Wympieł” czy „Zenit”, i mimo że nie są to jednostki Specnazu, to większość ich żołnierzy pochodzi właśnie z tej formacji. Również oddziały specjalne rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych chętnie nazywają się Specnazem. Miana tego używają kompanie tzw. czerwonych beretów funkcjonujące przy dużych oddziałach (dywizjach, brygadach) wojsk wewnętrznych podlegających MWD (ministerstwu spraw wewnętrznych). Najsłynniejsza spośród nich jest jednostka "Witaź". Obecnie jest to pułk, początkowo był to pluton, następnie kompania o numerze taktycznym 9. Było to nawiązanie do niemieckiej GSG 9. Twórcą oddziału był płk. Lisiuk, powołano go jako formację do walki z terrorem i uwalniania zakładników ok. roku 1978 z myślą o Olimpiadzie w Moskwie planowanej na 1980 r. Jedną z podawanych przyczyn była chęć ukrycia wówczas ściśle tajnej jednostki KGB "A". To właśnie na tej ostatniej spoczywała odpowiedzialność za nowy rodzaj działań specjalnych, jakim było zwalczanie grup terrorystycznych operujących w miastach i uwalnianie zakładników z rąk zabarykadowanych porywaczy. Rosjanie nie prowadzili przez długie lata wymiany szkoleniowej w tym zakresie z innymi krajami, natomiast poprzez różne formy wywiadu pozyskiwali informacje o sposobach działania, wyposażeniu i organizacji tego rodzaju jednostek w Europie Zachodniej. Podobnie jak Izraelczycy, Rosjanie posiadają bogate doświadczenie w walce ze skrajną przestępczością i terrorem. Przeprowadzili podobnie jak Francuzi mnóstwo przedsięwzięć uwalniania zakładników, chociaż organizacja tych działań i ich przebieg jest kontrowersyjny. Z całą pewnością rosyjscy komandosi są mocno zdeterminowani, doświadczeni, a w ich działaniu dominuje obok profesjonalnego wyszkolenia osobiste poświęcenie. Przykładem tego jest śmierć jednego z operatorów w Biesłanie w trakcie zasłaniania dzieci przed wybuchem granatu. Rosjanie obok właśnie Francuzów i Izraelczyków są jednymi z nielicznych, mających doświadczenie w operacjach na dużych obiektach z wielką ilością zakładników. Obecnie w ramach FSB istnieje Centrum Specjalnego Przeznaczenia (ros. CSN), w ramach którego funkcjonują co najmniej dwa oddziały : Zarząd "A" - do uwalniania zakładników, Zarząd "W" - jako wielozadaniowa formacja specjalna. Dla tych jednostek istnieją połączone struktury logistyczne, wsparcia, oraz planowania i dowodzenia. Ich dopełnieniem jest tzw. grupa kadrowa 9 Pułku Specjalnego Przeznaczenia "Witaź", wspierająca liczebnie oba wymienione podczas poważniejszych przedsięwzięć. Faktyczna wiedza nt. działania tych formacji współcześnie jest niepełna i nie zawsze wiarygodna, co ma ścisły związek ze skomplikowaną sytuacją polityczną w Rosji po upadku ZSRR. Natomiast skala przedsięwzięć w jakich formacje specjalne zarówno FSB, jak i innych służb biorą udział każe zaliczyć je do najbardziej doświadczonych bojowo na świecie. Wiele spośród przeprowadzonych operacji typu ratunkowego miało wysoki stopień trudności, stąd i liczba ofiar po stronie zakładników bywała znaczna. Jest to przyczyną surowej oceny rosyjskich jednostek, natomiast sprawiedliwie trzeba oddać, że tak dużych operacji jak: Atak na Budionnowsk, Atak na moskiewski teatr na Dubrowce, Atak terrorystyczny na szkołę w Biesłanie, gdzie indziej było mało, a jeśli miały miejsce to również były krwawe np.: "Niebieska gwiazda" Indie 1984 r., Mekka 1979 r., zamachy w Bombaju.]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ SWAT - USA http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=45#p45 45@http://www.nsa.pun.pl
Historia

Pomysł powstania jednostki nie był przypadkowy, wiązało się to z narastającą przestępczością i brutalizacją przestępców lat 60. Pierwsza tego typu jednostka powstała w 1968 r. w odpowiedzi na powstania robotników rolnych, wówczas jej zadaniem była kontrola tłumu. Inne wydarzenia, które bezpośrednio przyczyniły się do utworzenia SWAT to zamieszki w Watts, w czasie których zdarzały się incydenty z udziałem snajperów, którzy skutecznie eliminowali policyjnych funkcjonariuszy, a nawet ludność cywilną. Po tych zdarzeniach, zaczęto zdawać sobie sprawę, że skuteczna odpowiedz na takie sytuacje praktycznie nie istnieje, a ewentualna interwencja wojska kończy się ogromnymi stratami materialnymi.

Rok po zamieszkach, zdarzyła się kolejna krwawa sytuacja, która zdemaskowała słabość policyjnych środków walki z przestępczością. Był to incydent z byłym żołnierzem ukrytym w ratuszu miasta Austin, który do momentu opanowania sytuacji zdążył postrzelić 45 osób.

Brak dostatecznego wyszkolenia, limitowana liczba godzin treningowych w praktycznym posługiwaniu się bronią, a także brak odpowiedniej taktyki w sytuacjach tego wymagających pokazał małą skuteczność i brak przygotowania do takich sytuacji. Przełom nastąpił kiedy oficer John Nelson zaprezentował koncepcję utworzenia grupy ludzi, w której skład weszliby wysoce zdyscyplinowani funkcjonariusze, umiejący posługiwać się wyspecjalizowaną bronią i stosujący skuteczną taktykę walki w trudnych sytuacjach. Dlatego już w 1967 inspektor policji Daryl F. Gates zatwierdził powstanie LAPD SWAT.

Pierwsza tego typu jednostka składała się z 15 drużyn, po 4 członków każda. Została przydzielona do Metropolitan Division jako "D" Platoon. Wymagały one comiesięcznego treningu lub intensywnego przygotowywania na czas kiedy wzrastało zapotrzebowanie na interwencje tych grup. Początkowo zadania jednostki ograniczały się do zabezpieczania policyjnych pomieszczeń, budynków w czasie niepokoju.

Interwencje SWAT

Pierwszym poważnym wyzwaniem dla SWAT, była akcja 9 grudnia 1969 r., w której to jednostka otrzymała rozkaz zlikwidowania nielegalnie posiadanej broni w kwaterze Czarnych Panter. Wówczas to podczas czterogodzinnej konfrontacji z członkami bojowej organizacji doszło do wystrzelenia tysięcy sztuk amunicji. Ostatecznie członkowie Czarnych Panter zostali okrążeni i złożyli broń. Nie odnotowano żadnych strat w ludziach, jedynie trzech członków SWAT zostało rannych, jak również trzech ludzi z organizacji odniosło rany.

17 maja 1974 r. miała miejsce najbardziej znacząca interwencja w historii SWAT. Członkowie grupy, która nosiła nazwę Symbionese Liberation Army (SLA), zabarykadowali się w jednej z posiadłości. Byli ciężko uzbrojeni, dlatego stanowili bardzo duże zagrożenie. Cała akcja oglądana była przez miliony, gdyż radio i telewizja na żywo transmitowały całe zdarzenie. Policja prowadziła rozmowy z podejrzanymi, użyto gazu łzawiącego w odpowiedzi na próby kolejnych negocjacji, podejrzani zaczęli strzelać. Wywiązała się silna wymiana ognia, podczas której ku zaskoczeniu wszystkich żadna osoba cywilna, a także żaden policjant nie został ranny. Podczas walki, cały budynek stanął w płomieniach, przyczyny powstania ognia nie są jednak znane. Podejrzani odnieśli wiele ran i zginęli w płomieniach.

Jedną z bardziej znanych porażek SWAT była akcja przeciw Marvinowi Heemeyer'owi 4 czerwca 2004 roku. Gdy ów mechanik zaatakował swoje rodzinne miasto z użyciem buldożera z betonowo-stalowym pancerzem, oddział nie mógł go powstrzymać nawet z pomocą granatów i amunicji przeciwpancernej. Ostatecznie buldożer sam się zatrzymał; SWAT i policja potrzebowały kilku godzin, by dostać się do środka.

Uzbrojenie

pistolety

USP

pistolety glock

berreta 92FS

five seven

pistolety maszynowe

MAC-10

MP5

UMP

FN P90

karabiny szturmowe

M4

G36

HK 416

strzelby

Benneli M4

R870]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ SAS - Wielka Brytania http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=44#p44 44@http://www.nsa.pun.pl
Osią myślenia taktycznego Stirlinga był zespół czterech komandosów, wszechstronnie przygotowanych, uzupełniających się wzajemnie. Na takich zespołach miał opierać się każdy większy oddział.

Motto jednostki brzmi Who Dares Wins, co można przetłumaczyć na: Śmielszy zwycięża.

Opis
SAS jest tajną jednostką specjalną uznaną przez światowych specjalistów za jedną z czołowych[potrzebne źródło]. Wraz z innymi brytyjskimi jednostkami specjalnymi, tj. Special Boat Service – obecnie liczebnie odpowiadający 22 Regimentowi zawodowemu SAS i Special Reconnaissance Regiment (SRR), tworzy trzon sił specjalnych Wielkiej Brytanii.

Istnieją trzy jednostki o nazwie SAS: 22 Professional Regiment of the Special Air Service – zawodowa jednostka wojskowa oraz 21 SAS (The Artists) i 23 SAS będące formacjami Armii Terytorialnej (ang. TA). Dwie pozostałe skupiają osoby zgłaszające się ochotniczo do służby w armii terytorialnej, stanowią naturalną bazę uzupełniania stanów osobowych w sytuacjach tego wymagających, na rzecz jednostki zawodowej. Służą w nich ludzie, którzy w swym czasie wolnym – a są to najczęściej wybrane weekendy – odbywają przysposobienie do działań bojowych. Podobny system przyjęli Australijczycy dla swojej bliźniaczej jednostki SASR.

Pułk SAS (22 SAS) jest główną formacją specjalną Armii Brytyjskiej, pełni także bardziej specjalistyczną rolę szeroko rozumianej formacji do walki z terrorem i organizowania przedsięwzięć ratunkowych. Pomimo, iż nie jest jednostką ściśle kontrterrorystyczną, ukierunkowaną wyłącznie na operacje o profilu CT/HRU zalicza się do liderów tej formy działań specjalnych.

Swego rodzaju wielozadaniowość w zakresie operacji specjalnych o najwyższym priorytecie stanowi inspirację dla centralnie podporządkowanych formacji specjalnych tworzonych współcześnie, tj.: polski GROM, kanadyjski JTF2, niemieckie KSK. Zdolność do wykonywania szerokiego spektrum działań bojowych o najwyższym priorytecie poza obszarem kraju, możliwości prowadzenia wywiadu we własnym zakresie (do pewnego stopnia), to idee leżące u podstaw tworzenia ww. formacji.

Brytyjczycy są cenionymi konsultantami w swej dziedzinie, czego jednym z powodów jest olbrzymi zapas doświadczeń i intensywne, wszechstronne szkolenie. Nawet pomimo tego, że wobec rosnącego wyrafinowania i skomplikowania sposobów walki terrorystów, obecnie przeważają poglądy o koniecznej specjalizacji, np. w dziedzinie uwalniania zakładników. Wyrazem czego są chociażby operacje zwane przez Francuzów PROM: na dużych obiektach ze znaczną liczbą zakładników.

Struktura

Omawiana jednostka spełnia rolę głównej formacji do uwalniania zakładników w najpoważniejszych incydentach w Wielkiej Brytanii i poza jego granicami. Stąd każdy ze szwadronów pełni przez kilka miesięcy (rotacyjnie) rolę dyżurnego oddziału CT/HRU. Istnieje możliwość podzielenia go wówczas na dwa zespoły regularnie się zmieniające, tak by utrzymać stałą gotowość. Przydaje się to podczas prawdziwych działań bojowych, bo długie oczekiwanie na decyzję o rozwiązaniu siłowym wyczerpuje operatorów. Niejednokrotnie muszą pozostać w bezruchu całe godziny, dźwigając nawet ponad 40 kg wyposażenia, w maskach p-gaz., hełmach itd.

Odbiciem opisywanej elastyczności szkolenia SAS w jego strukturze, jest organizacja poszczególnych pododdziałów i całej jednostki. Składa się ona z: dowódców i sztabu, komórki analitycznej, komórki wywiadowczej, szwadronu łączności, szwadronu zapasowego i CRWW – skrzydła ds. zwalczania działań wywrotowych, a przede wszystkim z czterech szwadronów bojowych. Każdy z nich składa się z dowódcy w stopniu majora i czterech plutonów bojowych dowodzonych przez kapitana. Liczą one 16 żołnierzy, a każdy z plutonów w takim szwadronie skupia specjalistów od działań: na pojazdach – rajdy w głąb terytorium kontrolowanego przez nieprzyjaciela; powietrznych – skoki spadochronowe na "wolne otwarcie"; wodnych – na zbiornikach wodnych śródlądowych, choć nie tylko, co pokazały działania na Falklandach; górskich – operowanie w wysokich górach, w warunkach bardzo niskich temperatur. W ten sposób 22SAS ma cztery zespoły zdolne realizować teoretycznie niezależnie od siebie operacje w dowolnym terenie, mając jednocześnie wykwalifikowanych, wyspecjalizowanych w danej dziedzinie żołnierzy do poszczególnych zadań – naturalnie każdy z nich przechodzi standardowe szkolenie w działaniach w terenie otwartym, kursy CQB itd.

Każdy pluton z kolei opiera się na klasycznym dla filozofii Stirlinga zespole czteroosobowym, zwanym w slangu żołnierskim "cegłą". Wielość umiejętności jakie musi w takich warunkach posiąść operator, sprawia że szkolenie i zgrywanie trwa długo. Ocenia się, że na nabranie odpowiedniego poziomu potrzeba sześć do siedmiu lat.

Szkolenie

Kwalifikacje do CQB (Close Quarter Battle) zdobywa się w tzw. Killing House, który jest budynkiem, gdzie całe pododdziały w kompletnym rynsztunku ćwiczą scenariusze operacji. Stosuje się amunicję bojową i takież materiały wybuchowe. Realizm zwiększa zagrożenie, ale i pozwala nabyć prawdziwych, a nie pokazowych umiejętności. Ograniczenia czasowe i środki pozoracji pola walki dają potrzebną symulację prawdziwego boju. Wymagania są wysokie: nawet do 4 sekund na opanowanie sytuacji w poszczególnych odbijanych pomieszczeniach, celne rażenie wroga i ewakuacja zakładników. Na potrzeby takich działań musiał powstać specjalistyczny sprzęt, np. łoża zintegrowane z latarkami do pm – prowizoryczne mocowanie taśmą klejącą do broni było prawdopodobnie przyczyną wypadku śmiertelnego w SFOD w latach 70/80. Jednostka, jako jedna z nielicznych w świecie prowadzi cykliczne, podstawowe szkolenie w każdym środowisku klimatycznym dla wszystkich swych żołnierzy (m.in. dżunglowe w Malezji).

Opis działań

Realizm, wysokie wymagania i poznawanie wszelkich środowisk walki pozwalają w toku szkolenia osiągnąć wysoką sprawność poszczególnych żołnierzy (zwanych współcześnie w takich jednostkach operatorami bojowymi) i zgranie wszelkich ogniw bojowych. Specyficznym testem takich umiejętności jest walka w bliskim dystansie, gdzie szybkość manewru i skuteczność ognia mają zasadnicze znaczenie. Walka w bliskim dystansie zaś następuje głównie w toku operacji wymierzonych w terrorystów i przy uwalnianiu zakładników – takie sytuacje weryfikują kunszt każdego operatora.

Doświadczenie bojowe we wszelkich formach działań specjalnych sprawia, że jednostka jest wszechstronna. Pomaga to wydatnie w prowadzeniu działań związanych z uwalnianiem zakładników, czego przykładem jest udział i rola oddziału w operacji "Feuerzauber" w 1977 r. Anglicy nie tylko dostarczyli granaty ogłuszające, ale i pomogli wypracować plan ataku oraz nadzorowali ćwiczenia ataku już w trakcie pościgu za samolotem Lufthansy na Bliskim Wschodzie, dzieląc się swą wiedzą w zakresie walki w ograniczonej przestrzeni. Następnie sami wzięli udział w natarciu na porwany samolot. Kreatywność doświadczonych instruktorów i wiedza wyniesiona z operacji w różnych środowiskach na całym niemal świecie okazała się bezcenna. Wymieniona elastyczność sprawia, że użycie formacji brane jest pod uwagę w każdej kampanii, w jaką zaangażowana jest Wielka Brytania.

Najbardziej znana akcja jednostki to uwolnienie 19 zakładników przetrzymywanych w irańskiej ambasadzie w Londynie. Akcja miała miejsce 5 maja 1980 roku i nosiła kryptonim "Nimrod". Po 6 dniach przetrzymywania zakładników komandosi SAS uwolnili 19 osób. Dwoje zakładników poniosło śmierć podczas akcji odbijania ambasady. Istnieją pewne przesłanki, by twierdzić, że podczas ataku doszło nie tyle do zabicia w walce dwu spośród terrorystów, co do ich rozstrzelania. Na filmie nagranym podczas akcji widać, jak z pokoju w którym się znajdowali wyrzucana jest broń (prawdopodobnie polski PM-63) i wywieszana jest biała flaga. Prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło tej wersji wydarzeń, jednak świadkowie-zakładnicy przedstawiają swoją wersję tego zdarzenia (jeden z irańskich dyplomatów). Niezależnie od faktycznego przebiegu zdarzeń 22SAS nieraz udowodnił swą bezkompromisowość w walce z terrorem, chociażby w toku tak kontrowersyjnych operacji jak: zasadzka w Loughall i "Flavius" na Gibraltarze, obie w 1988 r.

SAS, jako jedyne oprócz izraelskiego Sayeret Matkal, może pochwalić się operacją odbicia zakładników na terytorium wroga w toku operacji "Barras" zrealizowanej w Sierra Leone w 2000 r.

Do gamy tzw. profili działań składających się m.in. na możliwości 22SAS, dodać należy tzw. działania wyprzedzające, związane z czynnym przeciwdziałaniem aktom terroru. Z uwagi na wysokie ryzyko stwarzane przez zdeterminowanych terrorystów, akcje takie charakteryzują się znaczną brutalnością, która bywa różnie interpretowana i wykorzystywana w kampaniach politycznych. Jaskrawy przykład stanowią ww. akcje z 1988 r.

Uzbrojenie

Pistolety
o Browning HP
o SIG-Sauer P226/228
o Glock 18
o USP

Strzelby
o Franchi SPAS 12
o Remington 870

Pistolety maszynowe
o Warianty MP5:
+ MP5A3
+ MP5SD
+ MP5K
o Ingram M11
o P90

Karabiny szturmowe
o M4A1
o Colt Canada C7
o Colt Canada C8
o H&K G3
o G41
o G36
o L1A1 SLR
o Steyr AUG

Karabiny maszynowe i CKM
o Minimi
o Browning M2
o L7A2 GPMG – brytyjską odmianę sławnego ukm FN MAG konstrukcji Ernesta Vervier'a

Karabiny snajperskie
o H&K PSG-1
o L96
o Barret M82A1

Granatniki
o Granatnik M79
o M72 (LAW)
o M19 Automatic Grenade Launcher]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ GIGN - Francja http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=43#p43 43@http://www.nsa.pun.pl
Powstała po wydarzeniach mających miejsce w czasie olimpiady w Monachium w 1972 r. Francuski rząd zaczął rozważać o możliwościach ataku terrorystycznego we Francji.

W 1973 powołano jednostkę złożoną z dobrze wyszkolonych ludzi oraz z dobrego wyposażenia by zwalczała różnego typu ataki z jak najmniejszymi stratami wśród ludności, zakładników oraz samych komandosów. W Marcu, 1974 jednostka może prowadzić działania. Pierwszym dowódcą został Christian Prouteau.

Zadania GIGN
GIGN jest główną jednostką antyterrorystyczną Francji mogącą interweniować we Francji, jej terytoriach zamorskich oraz za granicą. Podstawowe zadania to walka z terroryzmem lotniczym, tłumienie buntów więziennych, zatrzymania najniebezpieczniejszych przestępców oraz wsparcie oddziałów specjalnych Policji (GIPN i RAID).

GIGN składa się z sześciu grup po 15 ludzi. 4 grupy szturmowe i 2 pomocniczo-organizacyjne. Każda grupa szturmowa jest podzielona na 2 zespoły taktyczne.

Czas postawienia jednostki do akcji wynosi 30 minut podczas 24 godzinnego dyżuru.

Operacje
W czasie istnienia jednostka wzięła udział w ok. 1000 operacjach, ratując 500 zakładników, aresztując 1000 oraz zabijając setki terrorystów. W czasie akcji zginęło 2 komandosów, a w czasie ćwiczeń 7.

GIGN zatrzymywało wielu groźnych przestępców i terrorystów we Francji i Europie. GIGN zwalcza ETA we Francji i Hiszpanii.

Słynne operacje
* Uwolnienie 30 dzieci z porwanego autobusu przez FLCS (front de libération de la côte somalienne, " Front Wyzwolenia Wybrzeża Somali" ) w Dżibuti w 1976 r.
* Planowanie uwolnienia dyplomatów z Francuskiej ambasady w San Salvadorze w 1979 ( porywacze poddali się zanim atak został przeprowadzony)
* Uwolnienie zakładników w Ouvéa na Nowej Kaledonii w maju 1988
* Ochrona w czasie ZIO w 1992 w Albertville
* Uratowanie 171 pasażerów linii lotniczych Francji lotu 8969 w Marsylii w 1994. Samolot został porwany przez 4 członków GIA, w czasie negocjacji z algierskim rządem zginęło 3 zakładników.
* W 1995 aresztowali Boba Denarda na Kormorach.
* Działania w Bośni, aresztowania ludzi podejrzanych o zbrodnie wojenne.

Selekcja do GIGN
Do selekcji mogą zgłosić się ludzie do 32 lat zdolni wykonać 100 pompek, 300 brzuszków, 25 podciągnięć na drążku i szybkich wejść na linę. Na takich kandydatów czekają testy fizyczne: marsz z obciążeniem 8 km na czas, pływanie ze związanymi kończynami, skoki do wody, strzelanie z kbk na 200 m, strzelanie pistoletu na 50 m oraz testy psychiki i odwagi. Po przejściu tych konkurencji odbywa się rozmowa kwalifikacyjna z dowódcą jednostki. Selekcję przejdzie od 5 do 10% kandydatów.

Potem jest szkolenie obejmujące strzelanie, operowanie ze śmigłowców Equeril, Dauphin, EC-135 i Eurocopter Puma. Następne są kursy kierowania pojazdów, obsługa uzbrojenia, kursy walki wręcz, saperskie. Zaawansowane szkolenie obejmuje skoki spadochronowe HALO/HAHO, szkolenie z zakresu walki w pomieszczeniach "CQB", szturmowanie samolotów i pojazdów naziemnych (Pociągi i autobusy).

Uzbrojenie

Pistolety
* Glock 17
* SIG-Sauer P226
* Pistolet FN FiveseveN
* Beretta 92
* Colt M1911

Rewolwery
* Manurhin MR-73
* Smith & Wesson 686 Stainless

Pistolety Maszynowe
* MP5
* FN P90

Karabiny
* FAMAS
* SIG Sauer 551
* SIG Sauer 552
* Heckler & Koch 33K

Karabiny Wyborowe
* SIG Sauer 550
* Karabin FR F1
* Barrett M82
* Mac Millan
* Remington Bravo 51

Strzelby i Granatniki
* Remington 870
* SPAS 12
* Granatnik HK 69
* Granatnik M79]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ GSG 9 - Niemcy http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=42#p42 42@http://www.nsa.pun.pl
Zadania
GSG 9 jest używana do zwalczania terroryzmu, odbijania zakładników, eskortowania, zabezpieczania obszaru, neutralizacji wyznaczonych celów.

Szkolenie
Proces selekcji składa się z trzech etapów. Mogą do niego przystąpić kandydaci z Bundespolizei lub Policji po dwóch latach nienagannej służby. Najpierw odbywa się egzamin wstępny. Bada się poziom inteligencji, cechy psychiczne i sprawność fizyczną. Następnie odbywa się 13 miesięczny trening podstawowy polegający na doskonaleniu ogólnej sprawności fizycznej i umiejętności strzeleckich. Ostatnia faza szkolenia trwająca 9 miesięcy to już doskonalenie taktyki szturmowej i działanie zespołowe.

Struktura
GSG 9 składa się z 3 podstawowych podgrup i kilku podgrup wspomagających:

* 1./GSG 9 - grupa do regularnych zadań na lądzie, do jej zadań należy odbijanie zakładników, ochrona obiektów i osób, neutralizacja i aresztowania osób szczególnie niebezpiecznych. W jej skład wchodzi ok. 100 osób.
* 2./GSG 9 - grupa do działań morskich, zajmuje się działalnością na akwenach, jak odbijanie porwanych statków, czy platform wiertniczych. Liczy ok. 100 osób.
* 3./GSG 9 - grupa do działań powietrznych; jej działania obejmują atak z powietrza, spadochroniarstwo i działania z helikopterów. Liczy ok. 50 osób.
* grupy wspomagające to minimum: jednostka techniczna, jednostka serwisowa, jednostka szkoleniowa.

Niektóre akcje
* 1977 - Operacja "Magiczny Ogień" odbicie wszystkich 86 zakładników lotu Lufthansy 707 i zabicie 3 porywaczy na lotnisku w Mogadiszu - Somalia
* 1982-1993 - aresztowania członków Frakcji Czerwonej Armii
* 1994 - uwolnienie zakładników w Kassel
* 2000 - pomoc w uwolnieniu zakładników na Filipinach
* 2001 - pomoc w uwolnieniu 4 niemieckich turystów w Egipcie
* 2001-2002 - aresztowania terrorystów powiązanych z zamachami z 11 września
* 2003-2004 - działania w Iraku (ochrona ambasady w Bagdadzie)

Uzbrojenie
Najczęściej używaną bronią jest:

* HK MP5 - pistolet maszynowy
* HK PSG1 - karabin wyborowy
* Glock 17 - pistolet
* SIG 551 - karabin szturmowy]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ SPAP - Polska http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=41#p41 41@http://www.nsa.pun.pl
* zatrzymywanie szczególnie niebezpiecznych przestępców,
* zwalczanie terroryzmu,
* prowadzenie poszukiwań ludzi pod wodą, a także przedmiotów pochodzących z przestępstw,
* branie udziału w akcjach ratowniczych podczas klęsk żywiołowych i katastrof,
* unieszkodliwianie ładunków wybuchowych,
* ochranianie ważnych osobistości, delegacji państwowych.

Funkcjonariusze Policji pełniący służbę w spapach biorą udział w akcjach o najwyższym stopniu ryzyka, dlatego też muszą być doskonale przygotowani. W czasie żmudnych treningów policjanci do perfekcji opanowują taktykę działań, sztuki walki wręcz, strzelanie, nurkowanie, skoki spadochronowe, ratownictwo wysokościowe, ochronę osób, działania z materiałami i urządzeniami wybuchowymi. Nieustannie podnoszą swoje kwalifikacje i doskonalą umiejętności, także pod okiem specjalistów amerykańskich, angielskich, francuskich, izraelskich. v-]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 7.62x51 NATO http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=40#p40 40@http://www.nsa.pun.pl
Zadanie opracowania nowego naboju otrzymał Frankford Arsenal. Konstruując nowy nabój oparto się na naboju .30 06 Springfield oraz .300 Savage (T65), mimo protestów specjalistów, którzy optowali za nabojem pośrednim na wzór radzieckiego 7.62 x 39 wz.43. Wczesniej odrzucony został też projekt .276 Pedersena.

Podstawowymi zmianami było zastosowanie mniej zbieżnej łuski o cieńszych ściankach oraz pocisku M2 z naboju 30-06. Jednocześnie prowadzono próby nad nowymi rodzajami ładunków prochowych. Dopracowana wersja naboju oznaczona jako T65E3 powstała w 1952 roku. W dwa lata później, pod naciskiem USA, została wybrana jako przepisowy nabój NATO.

Pierwszymi karabinami zasilanymi przez ten nabój były M14 i M60, a w Europie FN FAL i G3.

Nabój 7,62 x 51 był początkowo projektowany do lekkiej broni indywidualnej, ale po wprowadzeniu naboju pośredniego 5.56 x 45, służy najczęściej jako amunicja karabnów maszynowych i wyborowych.

Wersje:

Belgia

* SS71/1 - pocisk zwykły (masa pocisku 9,3 g, prędkoś początkowa 837 m/s)
* L28 - pocisk smugowy (masa pocisku 8,93 g, prędkoś początkowa 834 m/s)
* P80 - pocisk przeciwpancerny (masa pocisku 9,75 g, prędkoś początkowa 845 m/s)

Portugalia

* pocisk zwykły (masa pocisku 9,3 g, prędkoś początkowa 837 m/s)
* pocisk smugowy (masa pocisku 8,8 g, prędkoś początkowa 834 m/s)
* pocisk przeciwpancerny (masa pocisku ?? g, prędkoś początkowa 854 m/s)

Szwecja

* 10PRJ - pocisk zwykły (masa pocisku 9,4 g)
* 10SLPRJ - pocisk smugowy

USA

* M59 - pocisk zwykły z rdzeniem ołowianym (masa pocisku 7 g)
* M16 - pocisk smugowy (masa pocisku 6,93 g)
* M27 - pocisk smugowy (masa pocisku 6,54 g)

Wielka Brytania

* L2A2 - pocisk zwykły z rdzeniem ołowianym (masa pocisku 9,33 g)
* L5A3 - pocisk smugowy (masa pocisku 8,75 g)
* L14A1 - pocisk ślepy z pociskiem z tworzywa sztucznego

Sportowa wersja: .308 Winchester

Rodzaj: nabój karabinowy
Kaliber: 7.62 mm
Średnica:
-pocisku 7,85 mm
-max. szyjki 8,73 mm
-max. stożka przejściowego 11,53mm
-max. łuski 11,97mm
-kryzy 12,01mm
Długość:
-łuski 51,18 mm
-pocisku 27,20 mm
-naboju 71,05 mm
Masa:
-naboju 24 g
-pocisku 7-10,95 g
-materiału miotajacego 3 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 780-840 m/s
-Energia pocz. pocisku 2890-3430 J
-Ciśnienie max. 282 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 5.56 x 45 mm http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=39#p39 39@http://www.nsa.pun.pl
W 1957 roku opracowano w USA w oparciu o nabój cywilny .222 Remington Magnum nabój oznaczony .223 Remington (5,56 x 45 mm). Do strzelania nowym nabojem Eugene Stoner opracował nowy karabin Armalite AR-15. W 1962 roku karabiny AR-15 zostały zakupione przez US Air Force, a później także przez US Army. Nowy karabin został standaryzowany jako M16, a amunicja jako M193 (nabój z pociskiem zwykłym). Zarówno nabój jak i karabin traktowano jako rozwiązanie tymczasowe, do momentu wprowadzenia do uzbrojenia karabinu opracowanego w ramach projektu SPIW. Niepowodzenie programu SPIW spowodowało jednak że nowy karabin i amunicja M193 zdobywał coraz silniejszą pozycję w systemie uzbrojenia amerykańskiej armii. Z czasem nowa amunicja została przyjęta do uzbrojenia poza USA (np. we Francji), pojawiło się także wiele nowych wzorów broni strzelających nabojem 5,56 x 45 mm.

Produkcję amunicji 5,56 mm uruchomiono także w belgijskich zakładach FN. Początkowo produkowały one naboje SS92 identyczne z M193, ale po kilku latach rozpoczęto prace nad modernizacją naboju. Ich efektem był nabój SS109 wyposażony w nowy, dłuższy pocisk. Nowy pocisk wymagał mniejszego skoku gwintu lufy, ale w zamian oferował znacznie lepsze osiągi balistyczne. Na początku lat 80. amunicja 5,56 x 45 mm z pociskiem SS109 stała się standardową amunicją pośrednią NATO. W USA jako pierwszy do uzbrojenia przyjął ją w 1982 roku US Marine Corps jako M855.

Od 1997 roku nabój 5,56 mm NATO znajduje się na uzbrojeniu Wojska Polskiego. Z czasem ma zastąpić amunicję 7,62 x 39 mm wz. 43.

Wersje:

5,56 x 45 mm M193
USA
M193 - pocisk zwykły (masa pocisku 3,56 g, prędkość początkowa 1005 m/s)
M196 - pocisk smugowy (masa pocisku 3,43 g)
XM778 - pocisk zwykły (masa pocisku 3,46 g). Pocisk eksperymentalny, nie przyjęty do uzbrojenia.
XM778 - pocisk smugowy (masa pocisku 3,46 g). Pocisk eksperymentalny, nie przyjęty do uzbrojenia.
Belgia
SS92 - pocisk zwykły (masa pocisku 3,56 g, prędkość początkowa 1005 m/s)
L95 - pocisk smugowy (masa pocisku 3,3 g)
Portugalia
E1 - pocisk zwykły (masa pocisku 3,55 g, prędkość początkowa 990 m/s)
E2 - pocisk smugowy (masa pocisku 3,35 g, prędkość początkowa 875 m/s)
Francja
O - pocisk zwykły (masa pocisku 3,56 g, prędkość początkowa 850 m/s)
T - pocisk smugowy (masa pocisku 3,36 g, prędkość początkowa 850 m/s)
Austria
pocisk zwykły (masa pocisku 3,6 g, prędkość początkowa 980 m/s)

5,56 x 45 mm NATO
SS109 (M855) - pocisk zwykły (masa pocisku 4,0 g, prędkość początkowa 948 m/s)
P112 - pocisk przeciwpancerny (masa pocisku 4,0 g, prędkość początkowa 922 m/s)
L110 (M856) - pocisk smugowy (masa pocisku 4,14 g, prędkość początkowa 860 m/s)

Rodzaj: nabój pośredni
Kaliber: 5,56 mm
Średnica:
-pocisku 5,70 mm
-max. szyjki 6,43 mm
-max. stożka przejściowego 9,00 mm
-max. łuski 9,58 mm
-kryzy 9,60 mm
Długość:
-łuski 44,70 mm
-pocisku 19 mm (M193)
23 mm (SS109)
-naboju 57,40 mm
Masa:
-naboju 11,20-11,80 g
-pocisku 3,56 g (M193)
3,95 g (SS109)
-materiału miotajacego 1,62 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 1005 m/s (M193)
948 m/s (SS109)
-Energia pocz. pocisku 1798 J (M193)
-Ciśnienie max. 365-373 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 11.43x23mm Colt (.45 ACP) http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=38#p38 38@http://www.nsa.pun.pl
Kiedy w trakcie kampanii na Filipinach prowadzonej w latach 1898 - 1900 okazało się że używany przez amerykańską armię nabój rewolwerowy 38 Long nie posiada wystarczającej mocy obalającej do użytku ponownie wprowadzono rewolwery o kalibrze 0,45 cala. Postanowiono wtedy także rozpocząć prace nad nową bronią krótką (nie podjęto jeszcze decyzji czy będzie to rewolwer czy pistolet). Po początkowym zahamowaniu prac spowodowanym zakończeniem walk na Filipinach w roku 1907 ogłoszono konkurs na nową broń krótką. Zwycięzcą okazał się skonstruowany przez Johna M. Browninga pistolet wprowadzony do uzbrojenia jako Colt M1911 zasilany amunicją która otrzymała oznaczenia 45 ACP.

Nowa amunicja szybko stała się popularna w obu Amerykach. Nabój 45ACP był przepisowym nabojem pistoletowym armii amerykańskiej do wprowadzenia do uzbrojenia w 1985 roku pistoletu M9 (Beretta 92) kalibru 9 x 19 mm Parabellum. Po wprowadzeniu nowej broni nabój 45 ACP jest nadal używany przez niektóre formacje armii amerykańskiej (posiada niższą prędkość wylotową niż nabój 9 x 19 mm, więc lepiej nadaje się do broni wytłumionej, a pełnopłaszczowe pociski kalibru 11,43 mm mają większą zdolność obalającą niż pociski 9 mm).

Rodzaj: nabój pistoletowy
Kaliber: 11,43 mm
Średnica:
-pocisku 11,51 mm
-min. łuski 12,01 mm
-max. łuski 12,10 mm
-kryzy 12,19 mm
Długość:
-łuski 22,81 mm
-pocisku 16,80 mm
-naboju 32,40 mm
Masa:
-naboju 21,40 g
-pocisku 15,16-13,48 g
-materiału miotajacego 0,34-0,37 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 260 m/s
-Energia pocz. pocisku 474 J
-Ciśnienie max. 105-112 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 9x19 Para http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=37#p37 37@http://www.nsa.pun.pl
Opracowany przez Georga Lugera w 1902 do pistoletów P08 Parabellum (stąd nazywany też Luger). Początkowo z pociskiem walcowo-stożkowym, od 1915 z walcowo-owalnym. Aktualnie produkowany z różnymi rodzajami pocisków i używany w większości armii świata. Charakterystyki produkowanych nabojów tego typu znacznie się różnią, wspólne są jedynie ich wymiary (z wyjątkiem pocisków specjalnych).

Po II wojnie światowej nabój 9 x 19 mm Parabellum znalazł się na uzbrojeniu wielu państw europejskich. Po powstaniu NATO stał się przepisowym nabojem pistoletowym paktu. Nabój 9 x 19 mm NATO musi posiadać następujące parametry:

* masa pocisku 7,45 g
* pocisk w płaszczu
* prędkość początkowa 396 m/s
* energia początkowa pocisku 584 J
* średnią wartość ciśnienia maksymalnego 205 MPa
* skupienie 76 mm na 50 m

Przed II wojną światową nabój 9 x 19 mm był przepisowym nabojem pistoletowym Wojska Polskiego, stosowany był w pistolecie Vis i pistolecie maszynowym Mors. Obecnie ponownie znalazł się na uzbrojeniu polskiej armii i jest używany równolegle z wycofywanym nabojem 9 x 18 mm Makarowa.

Od 2003 roku nabój 9 x 19 mm Parabellum w wersji 7N21 znajduje się na uzbrojeniu armii Federacji Rosyjskiej.

Wersje

* D - francuski, pocisk o masie 8 g i prędkości początkowej 396 m/s
* M38 - włoski, pocisk o masie 8 g i prędkości początkowej 305 m/s
* M39B - szwedzki, pocisk o masie 6,8 g i prędkości początkowej 420 m/s
* belgijski, zwykły, pocisk o masie 8 g i prędkości początkowej 356 m/s
* belgijski, smugacz, pocisk o masie 7,65 g i prędkości początkowej 350 m/s
* Mk 2Z -brytyjski, zgodny z 9 x 19 mm NATO
* 7N21 - rosyjski, masa pocisku 5,5 g

Rodzaj: nabój pistoletowy
Kaliber: 9 mm
Średnica:
-pocisku 9,03 mm
-min. łuski 9,65 mm
-max. łuski 9,93 mm
-kryzy 9,96 mm
Długość:
-łuski 19,15 mm
-pocisku 15,50 mm
-naboju 29,70 mm
Masa:
-naboju 10,4-12,5 g
-pocisku 6,8-8 g
-materiału miotajacego 0,32-0,36 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 356-420 m/s
-Ciśnienie max. 160-300 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 9x18 http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=36#p36 36@http://www.nsa.pun.pl
Nabój został opracowany na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku i wprowadzony do uzbrojenia w roku 1951 wraz z pistoletem Makarowa (PM. Pod względem konstrukcyjnym jest on wzorowany na przedwojennym czechosłowackim naboju Strakonice vz. 24 i eksperymentalnym niemieckim 9 mm Ultra. Nabój nie rozpowszechnił się poza państwami Układu Warszawskiego i po jego rozpadzie kolejne państwa rezygnowały z jego używania jako podstawowej amunicji pistoletowej (nawet w Rosji przyjęto do uzbrojenia skonstruowany przez Jarygina pistolet PJa kalibru 9 x 19 mm Parabellum). Natomiast coraz większą popularnością ten nabój cieszy się na rynku cywilnym (zwłaszcza w USA) ponieważ jest to obecnie najmocniejszy nabój pistoletowy możliwy do zastosowania w pistolecie z zamkiem swobodnym. Rzeczywisty kaliber tego naboju to 9,25 mm dlatego w niektórych krajach (np. NRD) był klasyfikowany jako 9,2 x 18 mm.

Rodzaj: nabój pistoletowy
Kaliber: 9 mm
Średnica:
-pocisku 9,25 mm
-min. łuski 9,85 mm
-max. łuski 9,90 mm
-kryzy 9,90 mm
Długość:
-łuski 18,00 mm
-pocisku 11,00 mm
-naboju 25,00 mm
Masa:
-naboju 10 g
-pocisku 6,1 g
-materiału miotajacego 0,24g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 310-315 m/s
-Energia pocz. pocisku 303 J
-Ciśnienie max. 120 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 7.62x25 http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=35#p35 35@http://www.nsa.pun.pl
Nabój stanowił wersję naboju 7,63 x 25 mm Mausera. Różnica w kalibrze jest na tyle niewielka że oba naboje są zamienne wymiarowo. Został wprowadzony do uzbrojenia wraz z pistoletem TT Tokariewa w 1930 roku. Nabój Tokariewa posiada łuskę butelkową, pocisk (standardowy typ P)najczęściej z rdzeniem ołowianym i płaszczem stalowym platerowanym miedzią. Nabój standardowo elaborowany był prochem P-45, P-85, P-125 (liczba oznacza ilość części azotanu potasu na 10 części masy prochowej). Od 1941 roku produkowano także naboje PT (z pociskiem smugowym), P-41 (z pociskiem przeciwpancerno - zapalającym), pojawiła się wtedy także wersja naboju P z rdzeniem stalowym. Po drugiej wojnie światowej nabój 7,62 x 25 mm TT stał się przepisowym nabojem pistoletowym we wszystkich krajach Układu Warszawskiego a także w ChRL i Jugosławii. W latach 1948 - 1956 amunicja 7,62 mm TT była produkowana także w Polsce.

Po rozpadzie ZSRR w latach 90 XX wieku w Rosji amunicja 7,62 x 25 mm TT przeżyła "drugą młodość", jako narzędzie pracy płatnych zabójców. Stało się tak gdyż amunicja przeciwpancerna 7,62 x 25 mm TT w odróżnieniu od słabszej amunicji 9 x 18 mm Makarowa doskonale sprawdzała się w przebijaniu lekkich kamizelek kuloodpornych. Nie bez znaczenia było że używający tej amunicji pistolety TT były tanie i powszechnie dostępne, co umożliwiało porzucanie ich na miejscu zbrodni zgodnie z popularnym w tym okresie zwyczajem płatnych zabójców.

Rodzaj: nabój pistoletowy
Kaliber: 7,62 mm
Średnica:
-pocisku 7,85 mm
-max szyjki 8,44 mm
-max. łuski 9,84 mm
-kryzy 9,96 mm
Długość:
-łuski 21,10 mm
-naboju 35,00 mm
Masa:
-naboju 10,5-10,8 g
-pocisku 5,5 g
-materiału miotajacego 0,52 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 420 m/s
-Energia pocz. pocisku 508 J
-Ciśnienie max. 220-240 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ 7.65x17 http://www.nsa.pun.pl/viewtopic.php?pid=34#p34 34@http://www.nsa.pun.pl
Produkcję naboju rozpoczęły zakłady FN w roku 1897. Ponieważ pistolet M1897 (i jego modernizacja M1900] był bardzo popularny, nabój 7,65 x 17 SR (Semi Rimmed - z kryzą częściowo wystającą) stał się mimo małej mocy jednym z najbardziej popularnych. Z upływem czasu powstało wiele typów pistoletów określanych "małymi siódemkami". Ich użytkownikami byli najczęściej wyżsi oficerowi sztabowi i funkcjonariusze służb policyjnych. Były też bardzo popularne wśród użytkowników cywilnych. Obecnie nabój rzadko używany.

Rodzaj: nabój pistoletowy
Kaliber: 7,65 mm
Średnica:
-pocisku 7,85 mm
-min. łuski 8,50 mm
-max. łuski 8,55 mm
-kryzy 9,10 mm
Długość:
-łuski 17,30 mm
-naboju 25,00 mm
Masa:
-naboju 7,8-9,3 g
-pocisku 4,6-4,8 g
-materiału miotającego 0,16 g
Inne:
-Prędkość pocz. pocisku 275-300 m/s
-Ciśnienie max. 165-180 MPa]]> Wtorek 5 KwiecieĹ Wtorek 5 KwiecieĹ